Rumeli Hisarı’nın Gizemli Gölgesi
İstanbul’un Boğaz kıyısında, Rumeli Hisarı gibi bir yer var ya, orası sadece taş duvarlardan ibaret değil. Tarih kokuyor, rüzgarla karışmış hikayeler fısıldıyor. Ben buralarda büyüdüm, mahallede koşuştururken hisarın tepesinden esen rüzgarı bilirim. Ama tuhaf şeyler de oluyor civarında. Gece inince, sokak lambaları titrer, balıkçı tekneleri sallanır. Bu Rumeli Hisarı tuhaf olayları, yıllardır kulaktan kulağa dolaşıyor. Bazıları efsane diyor, bazıları gerçek. Dinle bakalım.
Hisarın hemen dibinde, o daracık yokuşlarda yürürken başlıyor her şey. Sabah kahvesini Hisarüstü’nde içersin, normal. Ama akşam olunca? Yolunu kaybedenler var. Harita desen elinde, GPS desen ötüyor, yine de dönüp dolaşıp aynı taş merdivenlere çıkıyorsun. Benim başıma geldi bir keresinde. Arkadaşımla balık ekmek yemiştik, dönerken saatlerce dolaştık. Sanki hisar bizi yutmuştu.
Gece Yarısı Fısıldayan Sesler
En ünlüsü bu. Yerel balıkçılar anlatır, teknelerini yanaştırırlarken duydukları fısıltıları. ‘Fatih’in askerleri’ diyorlar. Hisar 1452’de yapılmış, İstanbul’un fethi için. O taşlar arasında yankılanan adımlar, isimler… Bir abi vardı, Mehmet Usta, emekli balıkçı. Dükkanını hisarın altına açmıştı, her sabah kapı açarken titrerdi. ‘Gece yarısı bir kadın sesi geliyor, ‘Su ver’ diye’ derdi. Kimse inanmazdı ama bir gece dükkanın camı kırılmış, içeride ıslak ayak izleri. Polis geldi, hırsız değil dedi. O günden beri dükkan boş.
Sokak kedileri bile kaçar o saatlerde. Mahallede herkes bilir, hisarın surlarında gezen gölgeleri. Fotoğraf çekmeye gelenler var, turistler. Bazıları bulanık resimler yakalıyor. Ben bir keresinde, Instagram’da gördüm. Adamın paylaştığı fotoğrafta, surun üstünde siluet. Yorumlar dolu, ‘Hayalet mi lan bu?’ diye. Gerçek mi bilmem, ama o civarda yürürken ensene bir nefes değerse, koş.
Kaybolanlar ve Dönüşleri
Tuhaf şehir olayları deyince, kayboluşlar ayrı bir yer tutar. Rumeli Hisarı civarı, Boğaz’ın en sakin köşesi ama en garibi. 90’larda bir aile piknik yapıyordu hisarın ormanlık kısmında. Anne, baba, iki çocuk. Birden çocuklar kayıp. Saatlerce aradılar, polis helikopter bile attı. Sabahleyin çocuklar bulundu, hisarın girişinde uyuyorlarmış. ‘Biz ormanda değildik, taş odalarda oynadık’ dediler. Hangi odalar? Hisarın içindekiler mi? Kapalı yıllardır.
Başka bir hikaye, daha taze. Üç yıl önce, genç bir çift gece yürüyüşünde. Kız anlatıyor sosyal medyada: ‘Erkek arkadaşım elimi bıraktı, arkama bakınca yok. Koştum, polis çağırdım. Sabah hisarın kapısında yatıyormuş, saatlerini kaybetmiş. Ne hatırlıyor biliyor musun? Taş duvarlar arasında dans eden figürleri.’ Mahalleli şaşırmadı. Bizim buralarda böyle şeyler olur. Hisarüstü Kahvesi’nde oturursun, amcalar hep aynı masalda bunları konuşur. Çaylar tazelenir, sigaralar yanar, hikaye akar.
Balıkçıların Karanlık Efsaneleri
Boğaz’dan geçen tekneler, hisarın yanından dönerken yavaşlar. Neden? Sular garipleşir diyorlar. Bir kaptan, İdris Baba, 70’lerinde. Rıhtımda dondurma satardı eskiden, şimdi torunlarına anlatır. ’86 kışında, fırtına yokken tekne battı. Üç balıkçı. Sabah cesetler çıktı, ama ellerinde hisarın minyatürü gibi bir taş. Kim koydu?’ Deniz polisi raporunda yazmaz bunları tabii. Ama rıhtımdaki lokantada, levrek söylerken duyan duyar.
O civarın sokakları da tuhaf. Hisar Caddesi’nden inerken, eski Rum evleri var. Bazıları terk edilmiş. Birinde, pencereden ışık sızarmış geceleri. Komşular şikayet etmiş, zabıta gitmiş. Kapı açılmıyor. İçeride sesler. Sonra bir sabah, evin önünde yaşlı bir nine. ‘Evime girdiniz mi?’ diye bağırmış. Kimdi o? Ev boş yıllardır. Mahallede ‘Hisarın bekçisi’ diyorlar ona. Görürsen selam ver, geç.
Modern Zamanların Garip Vakaları
Günümüzde de bitmiyor. Drone’cular uçurur hisar üstünde, pil biter birden. Videolarda anomali yakalıyorlar: Gölgeler hareket ediyor. Bir youtuber, milyon izlenmiş videosu var. ‘Rumeli Hisarı’nda UFO mu gördüm?’ diye. UFO değil belki, ama Boğaz’ın sisiyle karışmış bir şey. Veya değil. Turistler artınca, otelciler rahatsız. ‘Gece resepsiyona inenler var, ‘Kapı çalındı’ diye. Dışarıda kimse yok.’
Benim favorim, sokak sanatçılarının grafitileri. Hisarın duvarına sprey boyayla yazılar: ‘Burada kalma’. Kim yazıyor? Gece temizlenir, sabah yeni. Belediye uğraşır durur. Mahalle gençleri bilir, dokunmazlar. ‘Hisar koruyor kendini’ derler. Yakınlarda bir park var, Emirgan’a yakın. Orada banklarda uyuyan evsizler, sabah kalkınca eşyaları kayıp. Ama ertesi gün geri geliyor. Tuhaf değil mi?
Neden Bu Kadar Çok Hikaye?
Rumeli Hisarı tuhaf olayları neden bu kadar? Tarih mi? Konum mu? Boğaz’ın iki yakası, Asya-Avrupa. Enerji akıyor belki. Veya sadece İstanbul. Şehir büyülü. Hisarüstü’nde simitçi abla, her sabah ‘Dikkat et kendine’ der geçerken. Bilir o da. Gece yalnız yürümemeli. Ama yürürsen, dinle. Fısıltıları. Belki senin hikayen olur bir gün.
Sonbaharda git bir bak. Yapraklar sarı, Boğaz mavi. Hisarın surlarında otur. Sessizliği dinle. Tuhaf bir şey olursa, anlat bana. İstanbul böyle yerlerle dolu. Rumeli Hisarı civarı, en gizemlisi.